Kavramı ilk defa duyacak olanlar için Nefs Psikolojisi’ni açıklar mısınız?

Psikoloji, insanın mânevi yapısını araştıran ve sıkıntılarına çare bulmaya çalışan ilim demektir. Bu ad altında böyle bir ilme insanlık tarihinde ancak 1750’li yıllardan itibaren Avrupa’da rastlanır; daha önceleri psikolojinin vazifelerini din kurumları yerine getiriyordu. Fakat Hristiyanlığın 500 senedir yaşadığı büyük kriz ile din kurumu çökünce insanlar dînin verdiği rahatlığı başka bir kaynaktan aramışlar ve psikoloji böylece doğmuştur. Fakat burada şöyle garip bir durum vardır; dîni ve tanrısı ile kavgalı Batı insanı, bir yaratıcısı olduğunu unutmuş ve kutsal metinlere yönelmeden tamamen kendi aklına güvenerek insanın mânevi yapısı konusunda fikirler yürütmeye başlamış, bazı doğrular söylense de inanılması zor bazı spekülatif saçmalıklar da öne sürmüştür. Bunlardan birisi mesela, psikanaliz ekolünün kurucusu Sigmund Freud’un, “İnsanın aslı kötüdür, bebek çok yönlü sapıktır” zırvalarıdır. Hâlbuki biz Müslümanların Tin Sûre-i Celîle’sinden bildiğimiz gibi, her insan “ahsen-i takvîm” yani en güzel kıvam ve bileşimde yaratılmıştır. Batı psikolojisi ile Nefs Psikolojisi veya daha doğru bir tabirle “nefs ilmi” arasındaki ana fark, bizim insan üzerine ileri sürdüğümüz her ne ise, onu nasslara (Kur’an-ı Kerîm âyetlerine ve hadîs-i şerîflere) dayanarak söylememizdir. Evimize bir çamaşır makinası bile alsak kullanma kılavuzunu okuruz. Batı insanı, tâbiri affedin, bir “yapımcısı” olduğunu unutmuş ve kılavuzu okumadığı için insanı bu hâle getirmiştir. Nitekim biz psikolog ve psikiyatrlar 200 senedir varız ama ne hikmetse insanlığın ruh sağlığı hep daha kötüye gidiyor. Bizim için ise “kullanma kılavuzu” Kur’ân-ı azîmü’ş-şândır ve insanın nefs yapısı oradan öğrenilir. Nefs bir mânâda psikoloji kelimesinin ilk yarısını oluşturan “psike” ile aynı mânâya geliyor gibi görünse de kıyas kabul etmeyecek kadar daha zengin bir içeriğe sahiptir. Mesela Sigmund Freud psikolojisinde “psike” denizde yüzen bir buzdağına benzetilir, İslâm ve tasavvuf geleneğinde ise nefs; sembolik olarak, idarecisi, yasaları olan bir ülke gibi anlatılır. İbn Arabî (k.s) “İnsan Memleketinin Islahı Hakkında İlâhî Tedbirler” kitabında bütün bu ayrıntıları açıklar. Yine Hz. Mevlânâ (k.s) nefsi, Mesnevî-i Şerîf’inde çok katlı bir binaya benzetir; ve zaten bütün Mesnevî bir açıdan psikoloji kitabı gibidir. Çok kısa bir özet cümle ile nefsi tanımlarsak, “İlahi kökenli, akıllı yasalar tarafından yönetilen, kendi kendini düzeltme potansiyeli taşıyan, yarı bağımsız bir sistem” diyebiliriz. Psikoloji, insanın mânevi yapısını anlama ilmidir; psikoterapi ise mânevi acılar çeken insanı tedavi etme demektir. Az önce bahsettiğimiz gibi bu ilim ilk defa Avrupa’da 1750’lerden itibaren meydana çıkmış ve farklı kollara ayrılmıştır. Burada aklımıza şu sual gelebilir, niye bu tarihten önceleri yoktu? Aslında vardı, ama bu isim altında geçmiyordu; nitekim bütün dinler kendi çatıları altında insanın mânevi yapısına temas etmişler ve telkin metodları geliştirmişlerdi. Bizim İslâm mâneviyat geleneğimizde Farabî (k.s), İbn Sina (k.s), Rağıb el Isfahanî (k.s), İmam Gazzâlî (k.s), İbn Rüşd (k.s), İbn Arabî (k.s), Mevlânâ Celâleddin Rûmî (k.s), A. Keşanî (k.s) ve diğer tasavvuf büyüklerinin eserleri tetkik edildiğinde, bu isim altında zikredilmese de çok derin bir psikolojik bilgi birikimi olduğunu müşâhade ederiz. Fakat rûh, kalp, nefs gibi mefhumlara yüklenen farklı mânâlar ve kullanılan farklı tanımlar sebebiyle insanın psikolojik yapısı üzerine müşterek bir görüş oluşmamıştır. Ayrıca yukarıda isimlerini zikrettiğimiz Farabî (k.s), İbn Sina (k.s), İbn Rüşd (k.s) gibi öncüler, Eflatun ve Aristo’nun felsefi yaklaşımlarından büyük ölçüde etkilenmiş ve esas kaynak Kur’ân-ı azîmü’ş-şân biraz arka planda kalmıştır; bu, fakîrin şahsî görüşümdür. Ancak İbn Arabî (k.s), Mevlânâ C. Rûmî (k.s) gibi mutasavvıflar devreye girdiğinde, nefs yapısının yapısal ve işlevsel modeli ortaya çıkmaya başlamıştır. Aynı Ekberî (İbn Arabî) gelenekten gelen Abdurrezzak Keşanî (k.s) ise Kur’ân-ı azîmü’ş-şân’ın iş’arî esaslara dayanan te’vilinde, nefsi bütün ayrıntıları ile âyet-i kerîmelerden hareketle açıklar.

Modern psikolojideki ego ile tasavvuftaki nefs ve birçok spiritüel öğretide insanın kendisini tanıması için tavsiye edilen meditasyon çalışması ile tasavvuftaki müşâhade, işlevsel ve ontolojik olarak birbirine denk düşen kavramlar mıdır?

Az önce yaptığımız açıklamadan sonra, ego (ene) ve nefsi denkleştirmenin uzaktan yakından mümkün olmadığını zaten anladık. Meditasyon bize göre tefekkür demektir ve tefekkür ancak rahmânî olursa netice verir; duyular keskinleşir, müşâhade, basîret, ferâset, mükâşefe, rü’yet gibi hâller Rabbimiz tarafından ihsan edilebilir. Dikkatinizi istirham ederim, bu hâller kesbi değil vehbîdirler yani “ben yaptım” ile olmaz, verilirse yaşanır. Ve rahmânî hâller zaman içerisinde, eğer söz dinlenirse “makâm” hâline dönüşür, yani hemen silinip gitmezler. Fakat kendi başına yapılan meditasyon benzeri uygulamalarda yaşanan hâller, özellikle edeb kaidelerine uyulmadığında, buz üzerinde yazı gibidir, güneş çıktığında buharlaşırlar. Yani “Allah”sız, “Muhammed”siz (sallallahu aleyhi ve sellem), edebsiz mânevî gelişim olmaz; sonu hüsrandır.

Maddenin ötesinde bir hakîkat olduğu düşüncesi tasavvufta olduğu gibi yeniçağ spiritüel hareketlerinde de mevcut, iki olguyu birbirinden ayıracak sınır nerede çizilir?

Tasavvufta “bilme” üç aşamada değerlendirilir; akılla bilme (ilme’l yakîn), bizzat görerek bilme (ayne’l yakîn) ve hakkıyla bilme (hakke’l yakîn). Mesela coğrafya ilminden Konya diye bir şehir olduğunu biliriz, sonra oraya gidip gördüğümüzde bu bilgi daha derinleşir, ama orada yerleşmeye karar verirsek artık “Konyalı” oluruz. Yeniçağın sözde spiritüel hareketleri akıl ile çok bildiğini iddia eder, sayısız kitap yayımlanır, ama bütün bu spiritüel bilgi birikimi, insanı “ayne’l yakîn” ve “hakke’l yakîn” hâline hiç ulaştırmadığı için işe yaramaz ve hatta enaniyet, spiritüel narsizm oluşturduğu için, insan zaman içerisinde başladığı durumdan daha kötü hâle gelir. Şimdi de pek akıllı olduğumu iddia edemem ama seneler önce tam cahiliyet zamanlarımda ben de bu yoldan geçtiğim için bunları tecrübelerime dayanarak söylüyorum.

İNSANIN ESAS BİLGİ İŞLEM MERKEZİ BEYİN DEĞİL, MANEVİ KALPTİR

İdrak etmeye dair bir eylem olan tefekkürün merkezi neresidir, akıl mı kalp mi?

Kur’ân-ı Kerîm’de takriben 168 âyet-i kerime mânevi kâlbi anlatır ve bu geçit yerinin ehemmiyetine işaret eder. Mesela mübârek Araf sûresi’nin 179. âyet-i kerîmesinde … “Gerçek şu ki biz, cehennem için, kalpleri olup da gerçeği kavrayamayanlar…” buyurulur ve bunlar “belhum adall” yani hayvandan daha aşağı varlıklar olarak tanımlanır.

Batı psikolojisi ile nefs psikolojisi veya daha doğru bir tabirle “nefs ilmi” arasındaki ana fark, bizim insan üzerine ileri sürdüğümüz her ne ise, onu nasslara (Kur’an-ı Kerîm ayetleri ve hadis-i şerifler) dayanarak söylememizdir.

Daha derinlere inersek mesela İbn Arabî Hazretleri Tedbiratı’l İlahiyye’sinde çok güzel bir mecazla bu durumu şöyle ifade eder: “Ve bahr-ı rûhaniyyet temevvüc ettiği vakit sahil-i kalbe çarpar. İnsan rûh-i kudsî cihetinden bu hâli müşâhid olduğu vakit, Zât-ı Hakk’a müteallik olup başkalarının muttâli olamayacağı ulûmu öğrenir.” Yani bugünün insanının mâalesef daha kolay anlayacağı bir dille açıklarsak; beş duyu vasıtasıyla beynimize ulaşan veriler, fikir dalgaları oluşturur ve bunlar ancak mânevi kâlbe vardığında orada ilâhi bilgilerle buluşur, yarım kalmış daire tamamlanır ve biz eşya ve insanın hakikatine vakıf olmaya başlarız. Daha da teknik bir tabir kullanırsak, insanın esas bilgi işlem merkezi beyin değil, mânevi kalptir. Türkçe ne söylersek itibara alınmadığı için bir de latife olsun diye Frenkçesini söyleyelim de Rabbimiz tesir halk eylesin… “The primary human information processing center is not the brain but the spiritual heart.” Fakat iş burada da bitmez; mânevi kalp aynı zamanda esas haz sistemidir, beyin sapında bulunan ve dopamin hormonu salgılayarak insanın haz almasını sağlayan haz sistemi ikincil bir öneme sahiptir. çevrimiçi casino hit slotları, üç oyuncuya izin veren rulet oyunları dışında, çevrimiçi oyun başına oyuncu sayısını 4 ile sınırlayan bölücülere sahip oyunlarında. Yoksa insanların imânları, idealleri uğruna hayatlarını bile feda edebilecekleri işlere tevessül etmelerini açıklayamazdık. Yine bir latife yapalım, acaba kalpten dopamin yerine “nûr-âmin” mi salgılanır!

Teknoloji “hız”la gelişiyor önermesinden yola çıkarsak; sabrın bir erdem olduğunu unutturacak kadar vazgeçilmez hâle gelen bu “hız”la insan nereye yetişmeye çalışıyor, vardığı yerde onu ne bekliyor?

Psikoloji insanın temel kaygısının ölüm fikri olduğunu söyler. Her insan doğduğu andan itibaren, peşinden kendisini gölgesi gibi izleyen ölüm korkusunu görmek istemez ve ölümden kaçar; onu bilinçdışına atar. Yani biz bu “hız”la bir yerlere yetişmeye çalışmıyoruz, aslında bizi gölgemiz gibi izleyen ölümden kaçıyoruz. Bu ölüm fikrinin karşı kutbunda ise ebedî olma arzusu vardır ve hırsla maddiyata, dünyaya sarılarak insan ölümsüz olabileceği vehmine kapılır. Aynen cennette şeytanın Âdem aleyhisselâm ile Havva validemizi kandırdığı gibi. O şeytan ki belki de yaratılış macerasının ilk aydın materyalistidir, çünkü insanın önünde secdeye varmamasını şöyle açıklar… “Beni ateşten onu ise topraktan yarattın.” Hâlbuki insan zaten ebedîdir; “rûh artı beden” (rûh meal cesed) yaratılmışlıkta fâni yani geçici olan bedendir, ama “rûh” bize ebedî olan Rabb’imizden ihsan edildiği için ölüm yanına bile yaklaşamaz. İşte bu yakıcı maddi yapısından, daha yaşarken rûhuna doğru yükselen insan, ölmeden evvel defalarca ölerek (yani bencil arzu ve isteklerini terk ederek) sahip olma, hükmetme, tüketme hastalıklarından kurtulur; yavaşlar ve itidalli, temkinli bir hayat yaşamaya başlar.

Nefs Psikolojisi açısından baktığımızda sosyal medyanın vazgeçilmezliğini bireyin sürekli ve histerik bir şekilde görülme, “beğenilme”, dolayısıyla onaylanma bağımlılığı olarak tanımlayabilir miyiz? Cevabınız evetse, insan ruhunda tahribata yol açabileceğine inandığım bu bağımlılığın önüne geçmenin yolu nedir?

Sosyal medya küresel iletişim ağı maalesef farklı sebeplerle, bazı faydaları olsa da, gittikçe özellikle gençlerimizde müşâhade ettiğimiz gibi zamanın boşa harcandığı ve hatta oradan filtre edilmeden akan rezilliklerle ciddi mânâda zararlı bir ortama dönüşmüştür. Sırf kâr amaçlı olarak sadece görülme, beğenilme ihtiyacı değil, insanın hırs, şehvet, bencillik, gurur, kibir, hased vb… yani bütün nefsâni zaafları azdırılır. Ekran zamanı “akıllı” cep telefonları vasıtasıyla sürekli arttığı için, insanlar artık sanal bir dünyaya hapsolmuş gibi yaşarlar, tıpkı Matrix filminde insanların bir bilgisayar programına sokulduğu gibi. Jean Twenge’nin bu yıl yayımlanan İnternet Nesli kitabının önsözünde bu mevzuya ve alınabilecek tedbirlere işaret ettim. Öncelikle bilmemiz gereken, belki de insanlık tarihinde gördüğümüz en büyük, küresel çapta bir tehlike ile karşı karşıya olduğumuzdur. Fakat bu mevzuda uyarılmışızdır; tek gözlü Deccâl ile ilgili hadis-i şerifleri, canavar gibi bir varlığın ortaya çıkması olarak değil de insanı felakete sürükleyen, gözünü ondan ayıramadığı, onu bir Rabb gibi gördüğü bir nesne olarak niye anlamayalım? Fahr-i Kâinat Efendimiz Muhammed Mustafa (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyuruyor: “Hz. Âdem’in yaratılışından itibaren kıyamete kadar geçen süre içerisinde Deccal’den daha büyük bir hâdise (diğer bir rivayette daha büyük bir fitne) yoktur.” Sözlüklerde verilen mânâya göre Deccâl, “Yalancı, hilekâr; zihinleri, gönülleri, iyi ile kötüyü, hak ile bâtılı karıştıran, bir şeyi yaldızlayıp gerçek yüzünü gizleyen, bucak bucak her yeri dolaşan müfsid (ifsad eden: bozan) ve mel’ûn (lanetlenmiş) bir kişidir”. Bu tanım bize neyi hatırlatıyor? Peki, bütün bu uyarılara, yapılan bilimsel araştırmalara, istatiksel verilere rağmen niye mücadele veremeyiz, cevap çok kısa ama acı; hepimiz ashâb-ı Matrix olduk, hatta daha da vahimi Deccâl’e âşık olduk. Abartıyor demeyin, sevgililer bile artık beraber olduklarında birbirlerinin yüzlerine bakmıyorlar! Sanki bizi hipnotize etmiş gibi elimizden o makinayı düşürmüyoruz. Bu durumda ferdî olarak ilk adım, mücadele verecek kişinin akıllı telefonundan vazgeçmesi. Bakın bir istatistik yapsak ve insanlara sorsak, en akıllılarımız da dâhil kaç kişi vazgeçebilir diye, sonuç ne çıkar tahmin edebilirsiniz sanırım. Ama yine de ümitsizliğe düşmeyelim, insanın daha tükenmemiş akl-ı selîmine güvenelim ve hem devletin ve hem de STK’ların bütün imkânlarını seferber ederek bir mücadele başlatalım. Yalnız Matrix filminde olduğu gibi “Neo” lara, yani bu sanallık rüyasından uyanmış önder insanlara ihtiyacımız var. Geçici tedbirler olarak okullara yayın bozucular konulması, ekran zamanı analizleri yapılması ve ağır vakalar için Çin, Kore ve Japonya’da olduğu gibi özel klinikler açılması önerilebilir. Ve işe biz psikiyatr ve psikologlardan başlamak lazım, çünkü gariptir, bu durumun vahâmetini en fazla inkâr edenler biziz, niye acaba?

Nefs Psikolojisi kitabınızda “insan, varoluş sırrını çözemezse yanlış yerde, yanlış metodlarla, yanlış insanlarla ‘can’ı arar” diyorsunuz. İnsanların farklı idrak seviyelerini göz önünde bulundurursak her bir ferdin yine de bir gün “can”ını yani gerçek benliğini bulma ihtimalinden söz edebilir miyiz?

İlim, Yunus Emre sultanımızın buyurduğu gibi, “kendini bilmek”le başlar. Tasavvuf eğitim sistemi “eğitme” değil -çünkü sirk maymunları da eğitilir- bir “rüşd” sistemidir; irşad, kişiyi kendi hakikatini bulmaya teşvik etmek demektir. Ve hadîs-i şerîfte buyurulduğu gibi, “nefsine ârif olan, Rabb’ine ârif olur”; nefs bilinirse önce Fahr-i Kâinat, Şefîu’l-Müznibîn, Nûr-i Hudâ Efendimiz Muhammed Mustafa (sallallahu aleyhi ve sellem), sonra da Rabbü’l Âlemin bilinir. “Can” ise yukarılara doğru yükselen bu mercekler dizisinin ilk halkasıdır, yani her insanda mevcut olan “Hazret-i İnsan” kuvvesidir. “Can” arayışı, bahçesini ayrık otlardan temizlemeyle başlar; yani nefs tezkiyesi (temizliği) işin başıdır. Rabb’imizin emir ve yasaklarına uyarak, sadece tapınma ritüelleri olarak değil, bir hayat tarzı olarak hayatımızın her ânında “ekimu’s-salâte” hâllerini yaşamamız elzemdir. Hakîki İslâm, insanı olabilecek dört ilişki kategorisinde “inceltir”. Yani insan ve insan, insan ve çevresi, insan ve kendisi, son olarak insan ve Rabbi arasındaki ilişki hep daha da güzelleşmelidir. “Bir günü bir gününe uyan kayıptadır” hadîs-i şerîfi bu duruma işaret eder. Eğer bu söylenenler yapılırsa biz farkına varmadan “can”ımıza doğru yükselmeye başlarız, bunun adı “tekâmül” dür. Bundan sonra eğer kişinin nasibi varsa o bahçede gül yetiştirme işi “bahçıvan” a kalır, yani bir mürşid-i kâmilin terbiyesi altına gireriz ve belki bir gece karanlık bulutlar arasından kusursuz “mehtâb”ı görürüz.

Sahâbelerin (r.a) kimi cömert, kimi öfkeli, kimi utangaç kimi muzipti. Freud, Jung, Adler gibi bugünkü klasik Batı psikolojisinin temel taşlarını atan insanlar sahabe döneminde yaşasalardı muhtemelen onları da “arızalı” bulacaklardı diye düşünüyorum, katılır mısınız? Bununla birlikte, insana ait hasletleri yok sayan ve onu temelde arızalı gören bir bilimle insan rûhunun tamiri ya da tedavisi mümkün müdür gerçekten?

Siz o Freud, Adler, Jungların aslında kim olduğunu bilseniz çok şaşırırdınız. Asr-ı saadette, Sultân’ul Enbiyâ, Habîb-i Hudâ Efendimiz Muhammed Mustafa’nın (sallallahu aleyhi ve sellem) yanında yaşamış sahâbe hazerâtını (r.a) hiçbir ölçüye sığdıramayız. Tabii ki insan olmaları hasebiyle meşrep farklılıkları vardı, ama Hz. Ömer (r.a) misalinde olduğu gibi onlar hayat-ı seniyyeleri boyunca hep tekâmül etmişlerdir. Hadîs-i şerîfte de buyurulduğu gibi… “…Ashâbım gökteki yıldızlar gibidir. Hangisine sarılsanız hidâyete erersiniz. Ashâbımın ihtilafı ise sizin için rahmettir.” (Beyhaki, el-Medhal, s. 162-3, No:152)

Sorunuzun ikinci kısmına gelince… Tamamen uyduruk temeller üzerine kurulmuş Batı psikoloji binası gittikçe aklı-ı selimini, vicdanını ve kalan edebini de yitiriyor görünüyor. Ve bu şaşkın insanlar, öyle olmayan bazı istisnaları tenzih ederim, insanlara akıl vermeye çalışıyorlar; netice ise meydanda.

Bütün bunlar bir aldatmacadan mı ibarettir size göre? Siz hastalarınızda noksanlıkları ile işaretlediğimiz Batı ilminin yöntemlerini kullandınız mı / kullanıyor musunuz? Psikolojik rahatsızlığı olan bir insana, modern psikiyatrinin kodlarıyla çalışan doktorlara gitmesini yine de tavsiye eder misiniz? Sınırı nerede ve nasıl çekebiliriz?

Evvel emirde biz elhamdülillah Müslümanız ve kökeni ne olursa olsun umûmi mânâda bir ilim dalını küçük görmeyiz, çünkü hadîs-i şerîfte… “İlim/hikmet müminin malıdır nerede bulsa alır.” buyurulur. Ama ne alıyorsak “nass”lar filtresinden geçtikten sonra kabul görmelidir. Psikiyatrinin bildiğiniz gibi bir biyolojik yönü vardır yani merkezî sinir sistemi araştırılır, farklı ilaçlar tatbik edilir, bu yönüne statik psikiyatri de denilir. Ama beraberinde dinamik psikiyatri denilen, farklı psikoterapi metotları tatbik edilen bir de ilişkiler psikiyatrisi vardır ve mesele burada başlar. Çünkü müracaat ettiğimiz ve hekim olması hasebiyle bizden daha yüksek bir konuma koyduğumuz o psikiyatr, yanlış temeller üzerine oturmuş bir insan ahlâk, maneviyat, hayatın anlamı telakkisi taşıyorsa bizi farkına varmadan etkiler ve neticede zarar da verebilir. Çünkü makalemde işaret ettiğim gibi bu ilim, dini ile kavgalı ve çökmekte olan bir medeniyetin, dine alternatif olabileceğini zannettikleri bir ortamda oluşmuştur. Çözüm şudur, eğer özellikle psikoterapi yardımı alacaksak hem kendi değerlerine vakıf mütedeyyin ve hem de Batı psikolojisinin, mesela davranışçı bilişsel metotları gibi yönlerini bilen bir psikolog veya psikiyatra müracaat etmek daha doğru olur. Bendeniz senelerce Batı psikolojisinin bazı metotlarını kullandım, mesela grup terapisi alanında güzel neticeler aldım ama uzun vadede yetersizliğini görünce, yanlışları düzeltmek ve eksikleri tamamlamak üzere nefs ilmine yöneldim.

Tevekkül ve tekâmül ilişkisine dair neler söylersiniz?

Sabır, tevekkül, tefvîz ve sika Rabbimizin bize ihsan ettiği rahmani hâllerdir. Tevekkül, başımıza olumsuz bir olay geldiğinde dayanma gücünü ifade ederken tefvîz, henüz o olumsuz olay başımıza gelmeden ona hazır olma hâlidir. Bir başka deyişle insan, içinde yaşadığı belirsizlikler dünyasında geleceğe kaygı ile bakarken, bir tür antisipasyon (öngörüm) yaşar. Sanki olumsuzluklara karşı “aşılanıp”, olabilecek olumsuz olaylar başa gelmeden evvel onları kabullenip rahatlar. Tefvîz hâlinin defalarca yaşanması sonucunda, insanın içinde oluşan derin güven hâline ise “sika” denir. Sika ise işin sonucunu henüz başındayken bir şekilde hissetmek, güven duymak ve ilahî iradeye teslim olmaktır. Rabb’im beni o kadar sever ki nasıl olsa bir çıkış yolu açar, diyebilmektir. (İzahlarını İsmail Ankaravi Hazretlerinin, Fakirler Yolu’nda bulabiliriz.) Bendeniz âcizane bu mevzuda Bakara sûre-i celîlesi 152-157 ayet-i kerimelerini çok anlamlı bulurum. Özetlersek, orada Rabbimiz bize hem “Ben” (Azze ve Celle) ve hem de bana yakın olan kullarım, başta Sultan’ul Enbiya, Şefî-i Rûz-i Ceza Efendimiz Muhammed Mustafa (sallallahu aleyhi ve sellem) olmak üzere evliyaullah hazeratı sizin acınızda sizinle beraber mesajını verir. Bakın ne zaman “Rabb’im içim yanıyor” desek “lebbeyk” (buyur ya kulum) diyen bir Rabb’imiz vardır. İşte, adım adım hayat boyunca 155. ayet-i kerimede buyurulduğu gibi… “Biraz korku ve açlık, mallar, canlar ve ürünlerden eksiltme” imtihanından geçerken eğer hayır, hasenat, taat ve ibadetimize sabırla devam edersek farkına varmadan yükselmeye başlarız. Yani yukarıda açıkladığımız ve diğer başka rahatlatıcı hâlleri yaşarız, tekâmül de işte budur. Kur’ân-ı Kerîm üzerinden gidersek, Bakara sûre-i celîlesi 152-157 ayet-i kerimeleri sabrın çok ilginç bir yönünü bize Sultan’ul Enbiya Efendimiz Muhammed Mustafa’nın (sallallahu aleyhi ve sellem) fem-i saadetlerinden şöyle açıklar… “Öyleyse beni anın ki, ben de sizi anayım; Bana şükredin ve beni inkâr etmeyin.” “Siz ey imâna ermiş olanlar! Sarsılmaz bir sabır ve namaz ile yardım arayın; zira unutmayın, Allah zorluklara karşı sabredenlerle birliktedir.” (152-153). Yani bu ayetler, acınızda yalnız değilsiniz, “Ben” de sizinleyim şaşırtıcı mesajıyla başlar, sanki biraz çaba gösterirsek Rabbimiz “lebbeyk” (buyur ya kulum) diye bizi karşılar. Ama ben çok yalnızım, çok yardıma ihtiyacım var diye ısrar edersek, yine beklenmedik bir yardım daha gelir… “Ve la tekulu li men yuktelu fi sebilillahi emvat, bel ehyaun ve lakin la teş’urun /Allah yolunda öldürülenlere “ölü” demeyin: Hayır, onlar yaşıyor, ama siz farkında değilsiniz.” (154). Bu ayet-i kerîmenin derin mânâsını idrak edebilmek için her insanın “rûh meal cesed” (ruh artı beden birlikte) yaratıldığını hatırlamak elzemdir. Beden fâni (geçici) ama ruh ebedidir. Evvel emirde tabii ki Sultanu’l Enbiya, Şefî-i Rûz-i Ceza Efendimiz Muhammed Mustafa’nın (s.a.v) “şefaat-i uzma” ları gelir ve “ente fîhim” hâli sadece Efendimiz’in (sallallahu aleyhi ve sellem) hayatı seniyyelerinde müminlerin arasında olmasını ifade etmez. Her insan hakikat-i Muhammedi ailesinin bir ferdi olduğu için, derinliklerinde, şahsi kapasitesi miktarınca (kabı aldığınca) “Ruh-u Rasûlullah” ile müşerreftir. Ve eğer söz dinlenirse yani tekâmül edilirse (meratib-i nefsaniyyede ilerleme ve yükselme) bu beraberlik şuuru artar. Vâris-i Rasûlullah olan Allah dostları da hayatın en zor anlarında hemen yanı başımızdadır. Yani neticede insan dünyaya fırlatılmış, atılmış zavallı bir varlık değildir; şah damarı kadar kendisine yakın olan Rabb’i ile yakın bir beraberlik hâlindedir ve sürekli “işaret”ler alır. Fussilet suresi 53. ayet-i kerîmesinde… “Onlara ayetlerimizi ufuklarda ve kendi nefsleri üzerinden göstereceğiz. Ta ki, onun hak olduğu kendilerine ayan beyan belli olsun” buyurulduğu gibi.

Anksiyete, öfke, depresyon bugünün en büyük rahatsızlıkları arasında sayılabilir, sizden alıntıyla “içinde insan-ı kâmil olma potansiyelini taşıyan insan” bu “hâl”den sıyrılabilmek için ne yapsın?

Cevabı daha evvel de vermeye çalıştık, ek olarak şunları söyleyelim. Çoğu insan bize şöyle bir sual ile gelir, “Ben namazımı kılıyorum, zekâtımı veriyorum; umreye, hacca gittim, peki niye daha hâlâ depresyon, evham, öfke patlamaları vb. hastalıklardan muzdaribim?” Cevap çok basittir, asgari olan ile yetindiğimiz için. Yani hayatın her alanında hep daha fazlasını isterken, ne hikmetse dinimizi yaşarken en alt seviyede kalırız, hâlbuki insanı esas rahatlatan nevafil (nafile: faydalı) ibadetlerdir. Ramazan dışı haftalık oruçlar, beş vakte ek teheccüd, işrak, kuşluk, evvabin, abdest, hacet namazları ve her an her yerde dara düşmüş her varlığa yardım ve hizmet bu ek ibadetler kapsamına girer. Evet, yaradılıştan gelen bazı hastalık eğilimleri vardır; mesela depresyon, evham genetik kalıtım yoluyla da geçer ve bunların tedavisinde hem ilaç ve hem de farklı psikoterapi yöntemleri kullanılır. Hasta remisyona girdikten (düzeldikten) sonra ilelebed (ölünceye kadar) ilaç kullanılmayacağına göre, psiko-sosyal tedbirler devreye girmelidir. Bunlar genel mânâda hayat tarzının değiştirilmesi ve hep daha fazla alan bir varoluş tarzından veren varoluş tarzına geçme demektir. Bu “reçete” uygulandığında emin olun hastalıklarımız düzelmeye başlar.

Sanırım “What The Bleep Do We Know” adlı yapımda, birkaç bin yoginin birlikte ve eş zamanlı olarak yaptıkları iki ay devam eden meditasyon neticesinde Washington DC’de suç oranının neredeyse yüzde 50 oranında düştüğü anlatılıyordu. Her yıl Hac vazifesi yaparken dua eden yaklaşık iki milyar Müslüman olduğu göz önünde bulundurulduğunda suç oranlarının düşmesini bilemiyor olabiliriz ama “İslam Dünyası”ndaki “hâl”in gözle görülür bir şekilde değişmemesini neyle izah edebiliriz?

Cevap yine basittir; bir önceki sorunuza verdiğimiz yanıttaki ibadet uygulamalarını hangimiz yapıyoruz? Tâbiri affedin, bu “çakma” Müslümanlıkla bu kadar olur. Mesela Türkiye’de düzenli namaz kılma oranları %17 seviyesindedir. Peki bu %17’nin yukarıda açıkladığımız mânâda ne kadarı bilâistisnâ Şefi-i Rûz-i Ceza Efendimiz Muhammed Mustafa’nın (s.a.v) sünnet-i seniyyeleri olan nafile ibadetlerini eda eder? Ve hangi devirde; fuhşiyatın, kışkırtmanın had safhalara ulaştığı şu günlerde. Evet İslâm bir Amerikalı babanın dediği gibi bir “hayat sigortası”dır. Çünkü İslâm’la müşerref olduktan sonra, oğlu içkiyi, kumarı, gayr-ı meşru gecelik ilişkileri bırakıp evlenmiş, adam dede olmuştur. Ama rezilliğin üzerimize bir tsunami gibi geldiği çağımızda artık Birinci vitesle gidemeyiz, ikinci, üçüncü viteslere takmak gerekir. Vites değiştirme, üst viteslere geçme ise özellikle “Yüksek İnsanî Tekamül Akademilerinde” yani tarikatlarda öğrenilir ve bildiğimiz gibi 1923’ten itibaren bu irfan odaklarının kapılarına kilit vurulmuştur. İslâm dünyasındaki psiko-hijyen (rûh sağlığı) konusunda pek o kadar da kötümser olmayalım; farklı ülkelerin psikolojik hastalık ve bağımlılıklarını gösteren dünya haritasına baktığımızda, İslâm ülkeleri diğerlerine göre olumluluklar gösterir. Mesela her kötülüğün başı olan alkol tüketimi açısından, uluslararası bir karşılaştırmada 2003 yılı itibarıyla Türkiye’de son 30 günde kafayı bulma oranları genç erkeklerde %9, genç kızlarda ise %2 çıktı (İrlanda %31/33, Almanya %31/24, Ukrayna %28/15, Bulgaristan %26/16). İntihar oranları da genellikle İslâm ülkelerinde çok daha aşağı seviyededir. Esas yapmamız gereken akademik araştırma hakîki mânâda İslâm’ı yaşayanlardaki depresyon, kaygı, narsisizm, öfke kontrolü, bağımlılıklar vb. hastalıkların oranları olmalıdır ki, benim bildiğim kadarıyla şimdiye kadar böyle ciddi bir araştırma yapılmamıştır. Sorunuzun birinci kısmında işaret ettiğiniz toplu ibadetlerin psiko-hijyeni düzelttiği ve suç oranlarını düşürdüğü doğrudur; maalesef Ramazan, Hacc ve Umre ibadetleri ile bu mevzuda ciddi akademik çalışmalar yapılmamıştır. Sebebi ise umumiyetle psikoloji ve psikiyatri akademik çevrelerinin İslâm’a menfi bakışları ile ilgilidir. Bahsettiğiniz toplu meditasyon deneyiminde, farklı sebeplerle suç oranları düşmüş olabilir ama ABD’nin bugünkü suç oranlarına baktığımızda bu tarz uygulamaların uzun vadede fayda vermediğini, hatta ince analizinde zarar bile verdiğini görürüz, 900 Katlı İnsan kitabımda, “Aidiyetsizlik Depresyonu” teşhisi altında bu durumu açıkladım. Ayrıca, hâlâ pek münevver sayılmam ama cahiliyye dönemlerinde o meditatif deneyimleri yaşadığım ve o çevrelerle temasım olduğu için, oralarda aslında ne olup bittiğini “içerden” bilirim, hiç de dışardan göründüğü gibi değildir.

Hem “Dokuz Yüz Katlı İnsan” hem de Nefs Psikolojisi kitabınızda sık sık geçen “nefsin gürültülü bodrum katı”nda olmanın emâreleri nelerdir, buradan “balkon”a nasıl çıkılır?

Nefsin bodrum katlarına sıkışıp kalmış olmanın en açık emâresi, insanın kendi kendisi, diğer insanlar, yakın çevresi ve Rabbi ile kavgalı olmasıdır. Bütün aşırı alışkanlıklar ve özellikle asrımızda gördüğümüz sanal bağımlılık bu sıkışmışlığın dışa vurumudur. Ancak hayat tarzı anlamlı bir şekilde değiştirilir ve tabiri mazur görün “Yapımcı”nın kullanma kılavuzuna harfiyen uyulursa usulca bir yükselme ve dolayısıyla bir iç muhasebe başlar. Diğer ayrıntılara yukarıda temas ettik.

Sanal dünyada âyet, hadîs ve “Mevlânâ sözleri” “ paylaşım rekorları” kırarken siz sanal dünyada eşya ve insanın hakikatine nüfuz etmek mümkün değildir diyorsunuz. Bütün bu mânevi (!) “paylaşımların” bir karşılığının olmamasını ve hakîkate nüfuz edilememesini neyle açıklıyorsunuz?

Duyu organlarımız vasıtasıyla zihnimize ulaşan bilgi, ancak mânevi kalbe yükselirse ve -burası önemli- hayatta bilfiil uygulanırsa bir şey ifade etmeye ve fayda vermeye başlar. Fazla bilgi, “deliklerden” akar gider. Olmuş bir hikaye ile açıklayalım; kendinin âlim olduğunu zanneden bir zât, bir mevzuyu danışmak için, daha âlim, hatta bilge birisine, “sözde” danışmak için gider ve dinlemek yerine sürekli konuşur. Yaşlı bilge tebessüm eder ve “çay içer misiniz?” der. “Evet lütfen” dediğinde, çay kâsesine çaydanlıktan çayı boşaltmaya başlar; kâse dolar, taşar ama bilge doldurmaya devam eder. Danışmaya gelen, “ama görmüyor musunuz, kâse doldu” dediğinde, yaşlı bilge yine tebessüm eder ve… “peki siz dolmuş bir zihinle bendenizden bir şey öğreneceğinize nasıl inanırsınız?” der. Tabii ki bir de, bildiğiniz gibi o Matrix kuburundan, yani cep telefonundan, sadece fayda verebilecek bilgiler akmaz, bütün bir rezillik enflasyonu da üzerimize yağar, farkına varmadan ahlakımız bozulur ve güzel ahlak olmadan da ilim olmaz.

Niye “İnsan Psikolojisi” değil de “Nefs Psikolojisi”; insanla nefs arasında psikoloji bilimi açısından nasıl bir farklılık var?

Psikoloji diye sözde bir ilim olduğu için, “psike”ye karşı, daha bütünsel bir anlatım sunma amacıyla “nefs” tabirini kullandık. Aslında değişmesi gereken “psikoloji” tâbiridir; yerine “nefs ilmi” desek daha uygun olur. Nefs tabirinin kullanılmasının bir sebebi de, bildiğimiz gibi “Büyük Yapımcı” nın bu tabiri tercih etmesidir. Bakın o “Yapımcı” Habîb’inin fem-i saadetlerinden bizi nasıl davet ediyor… “Ya eyyetuhen nefsul mutmainneh /İrcii ila rabbiki radıyeten mardıyyeh…” (Fecr 89/27-28).

Nefs, can ve insan? İç içe oluşu ve her birinin nerede başlayıp nerede bittiğine dair neyi bilmemiz gerekir?

Rabb’imizin yarattıkları arasında âlimleri en çok şaşırtan H2O molekülü, yani sudur. Su bir sihirbaz gibidir; kâh derelerden akar gider deniz olur, kâh buharlaşır göklere yükselir ve zamanı gelince yine yerlere doğru rahmet olarak iner, kâh donar kar olur toprak anayı donmaktan korur, kâh da buzul olur yazın eriyerek vadilere hayat verir. Nasıl ki su buzdur, buhardır diyemiyorsak rûh, nefs, Can, kalb de böyle iç içe var olan o mutlak “Bir” in farklı tezahürleridir. O “Bir” nedir diye sorarsanız, Medine-i Münevvere’nin mehtablı bir gecesinde, Uhud dağı eteklerinden belki kulağımıza bir nida gelir… “Lâ ilâhe illallah” ve karşı yamaçtan yankılanır “Muhammedun-Resûlullah”…

Ülkeleri bir insan olarak tahayyül edersek Türkiye hangi nefs mertebesinde sizce?

Zerre kadar şüphe yok ki, İslâm’ı çok yetersizce yaşıyor olsak da, elhamdulillah Müslümanız ve böyle bir yüzeysel Müslümanlık bile başkalarıyla kıyas kabul etmez. Her insan Hakikat-i Muhammedî büyük ailesinin bir ferdidir; çünkü bütün varlık ve insan, hadis-i şerifte buyurulduğu gibi, Rabb’imizin ilk tecellisi olan Muhammedî Nûrdan yaratılmıştır. Ama biz pek farkına varmasak da “Kelime-i Şehâdet” ile müşerref olduğumuz için bu ailenin uzak akrabaları değil, yakın ferdleriyiz. Ve o “yakınlar” arasında öyle Yakınlar da vardır ki, belki Onların yüzü suyu hürmetine, bizleri de alır bir yelere götürürler… Aşk olsun.

Genel bir soruyla başlayacak olursak; modern psikolojinin ve İslam’ın/Nefs Psikolojisi’nin insan tanımları arasında ne tür farklılıklar mevcut?

Bundan 25 sene önce nefs psikolojisi ile ilgilenmeye başladığımda, “psike” yi esas ve “nefs”i de teferruat/ayrıntı zannediyordum. Ama mevzuda derinleştikçe “psike”nin nefse kıyasla çok ilkel bir kavram olduğunu fark ettim. Meğer biz dürbünü ters tutarak insana bakıyormuşuz. Bakın 200 senedir psikoloji diye bir sözde ilim var ve üzerine milyonlarca sayfa kitap, makale yazıldı. Ama çok basit bir sualin cevabını vermekten hala aciziz, bir psikolog veya psikiyatra, adını taşıdığı “psike” nedir diye sorun, cevabını alamazsınız. Yok, Freud şöyle demiş, Jung kabul etmemiş, aslı şudur demiş… Tıpkı Mesnevi-i Şerifte körlerin fili tanımlaması gibi, biri kulağına dokunuyor “yelken” diyor, diğeri bacağını tutup “sütun” diyor… Peki, ilim olduğunu iddia eden bu kurum nasıl bu hale geldi dersek, cevabı Avrupa medeniyetinin son 300 yılda geçirdiği krizde aramalıyız. Bu mevzuda bütün psikolog ve psikiyatrların okuması elzem olan kitap, H. Ellenberger’in “Die Entdeckung des Unbewussten” olabilir. Yazar kitabında tarihte bir benzeri olmayan bu ilmin, Avrupa da din kurumunun çöküşüne paralel giden bir süreç olarak görüyor. Katolisizm, Protestantizm ve kısmen Yahudilikten sıdkı sıyrılan (bıkan) Avrupa insanının kendi kendini kurtarma çabası. İlâhî vahiy mesajından ve tevhid hakikatinden mahrum kaldığı için, kendi aklına sığınarak, dinin artık sunmadığı rahatlamayı, psikoloji yoluyla bulma ümidi.

Ve Ellenberger’in işaret ettiği gibi bu yeni “dinin” temsilcileri, bir peygamber edasıyla kendi akıllarınca bulduklarını sandıkları “hakikatleri” etraflarında ki izleyicilerine sunuyorlar. 1750 lerde Almanya da başlayan “Aydınlanma Hareketi” (Aufklaerung) aslında kendi aklına taparcasına güvenerek, Yaratıcısı ile kavgalı bir medeniyetin, trajik bir şekilde kendi kendini kurtarma çabaları. Ve netice, insanlık tarihine kıyasla, 200 senelik bir kısa müddet içinde, insan ve dünyanın ifsadı (bozulma, çözülme, “Degeneration / Verderbung”).

Maalesef bu aydınlanma hezeyanı Almanya ile sınırlı kalmaz ve bütün dünyaya yansır, bizde ki uzantısı ise “İttihad ve Terakki” hareketidir. Yani özetlersek, modern psikoloji, kendi dini ile kavgalı Avrupa insanının, tabiri mazur görün, “kullanma kılavuzunu” okumadan insan denen bu muazzam varlığı anlama çabalarıdır. Evet, tahrif edilmiş (bozulmuş) İncil ve Tevrat’lardan insanı anlamak mümkün değildir lakin Kur’an-ı Azimüş-şan her psikiyatr ve psikoloğun ana kitabı, insan üzerine ne iddia ediyorsak artık “delilli” olmalıdır. Bizim delilimiz ise ayât-ı kerimeler, hadis-i şerifler ve bunların şerhi (açıklaması) olan ulema hazeratı tasavvuf büyüklerinin kelam-ı kibarlarıdır. Mesela G.Fechner’den esinlenen Freud efendi insanın aslı kötüdür, kaotiktir diye saçmaladığında, cevabımız, hayır insan “ahseni takvim / en güzel kıvamda” yaratılmıştır deyip Tin Sûre-i celîlesini zikr etmeliyiz.

Şimdi hülasa olarak nefs’in psike’ye göre farklılık (ve fazlalıklarını) sıralayalım…

“Ahseni takvim” yaratılmışlık her insanın taşıdığı dört hakikat ile daha anlaşılır hale gelir…

1. Her insan kabı aldığınca kendisini yaratan Rabb’inin rûhu ile müşerref olmuştur yani hem bu dünyadan ve hem de mahiyetini bilmediğimiz başka bir âlemdendir.
2. Kâinatın bütün kodları, yani Allah’ın güzel isimleri (esma ul husna) insana emanet edilmiştir, 99 ile sınırlı değildir. Bunları bir musikinin nameleri gibi düşünürsek, her insan eğer akordu yapılırsa muhteşem bir senfoni haline tebdil olur (dönüşür). Bu zor işi eda edenlere “Mürşid-i Kâmil” denir.
3. Her insan halifetullah’tır yani dünyada Rabb’ini temsil etme kabiliyeti ve vazifesi ile yaratılmıştır.

• Her insan “Hakikat-i Muhammedi” ailesinin bir ferdidir. Çünkü Fahr-i Kâinat, Habib-i Huda, Şefi-i Ruz-i Ceza Efendimiz Muhammed Mustafa (asv), “ilk yaratılan benim nûrum idi” buyurmuştur (bk. Aclunî, 1/265-266). Her insanda bu hakikatin mevcud olduğunu bilmek, Müslümanlara çok ağır bir mesuliyet getirir, “onlar” pazar yerine bomba atarlarsa biz atamayız, onlar ırkçılık yaparlarsa, biz yapamayız. Tabii ki bu telakki meşru müdafaayı engellememelidir, bir Müslüman elzem olduğunda, aslan gibi kendisini savunmayı da bilmelidir.

Bu dört hakikati zikr ettikten sonra şimdi nefsi yapısal ve dinamik açılardan anlamaya çalışalım. Batı psikolojisinde genel olarak iki yapısal teori vardır, Freud insanı, suyun alt kısmındaki asıl büyük kısmı kötü olan bir buzdağı gibi tanımlar, telakkinin iptidailiğine (ilkelliğine) dikkatinizi istirham ederim. C.G.Jung ise insanı orta kısmı meçhul (das Selbst) bir küreye benzetir ve Freud’a göre, kollektif şuur-dışı, arketip gibi bazı mefhumları (kavramları) ekler ama onun da yapısal teorisi, birazdan göreceğim nefs yapısına göre çok kifayetsizdir (yetersiz). Peki, nefs nedir? Evvel emirde (öncelikle), kendi kendini düzeltme kuvvesine (potansiyeli) sahip, yarı bağımsız, fıtrî, akıllı kanunlar tarafından yönetilen bir yapı ile karşı karşıya olduğumuzu bilmeliyiz. Bu yapıyı çok katlı bir binaya benzetirsek, sonsuz katları olan bir gökdelen gibi düşünebiliriz. Mesela Hz. Mevlânâ (ks), Mesnevi-i Şerifinde, insanı-i kâmili tasvir ederken, “o Senin varlığın belki 900 kattır” buyurur, burada 900 sayısı, kesretten kinayedir (yani çokluğu ifade etmek için sembolik bir rakam olarak zikr edilir). Kuran-ı Kerîm de İnşikak Sûre-i Celîlesi 84/19 da “Le terkebunne tabakan an tabakın / muhakkak siz tabakadan tabakaya yükseleceksiniz (bineceksiniz)” zikr edilir.

Her insanın hayatında Tin Sûresi 95/5 buyurulduğu gibi, “ahsen-i takvim” yaratıldıktan sonra bu yapıda aşağılara doğru bir iniş vardır…”summe radadnahu esfele safilîn / Sonra onu aşağıların aşağısına indirdi”. Bu iniş nefs yapısının giriş katında geçici olarak son bulur, burası hayatın başladığı “nefs-i emmare” mertebesidir. “Nefs-i emmare“ye nefs-i muallak da derler, çünkü burası havada asılı gibi duran, sabit olmayan bir yerdir. Ve hemen yanı başında bir “uçurum” vardır, nitekim “heva” (psikolojik tabiriyle libido, yani aşırı bencil arzular) “haviye” kelimesi ile akrabadır ve “haviye” uçurum demektir. Eğer söz dinlenmez, Rabb’imizin emir ve yasaklarına uyulmazsa, bu uçurumdan, nefsin daha da aşağılarında olan bodrum katlara düşülebilir. Ve burası, “belhum adall / hayvandan da daha aşağı” (A’raf 7/179), “kıradaten hasiîn / aşağılık maymunlar” (Bakara 2/65), “emvâtun gayru ahyâin / hayatı hiç tatmamış ölüler” (Nahl 16/21) vb. menfi vasıflarımızın mekân tuttukları iç cehennemizdir. Psikolojide bunlara gölge denir. Her insan bu iç cehenneminin yanı başında varlığını sürdürür. Ama diyelim ki, buraya düşmedik, “nefs-i emmare” yani binanın giriş katında varlığımızı sürdürüyoruz, peki ne olur orada kalsak. Cevabı Mülk Sûre-i Celîlesi 90/1-2-3-4 buluruz, “la uksimu bi hazel beled / bu bulunduğun yere and olsun” (1); “Ve ente hıllun bi hazel beled / sen bu buraya sürüklendin, indirildin” (2); “Ve validin ve ma veled / Doğurana da, doğurduğuna da andolsun ki” (3); “Lekad halaknel insane fi kebed / Andolsun, biz insanı bu zorluk içinde yarattık” (4). Nefs-i emmare katında niye kalamayacağımız işte bu “kebed” kelimesinde gizlidir, çünkü “kebed” İ.Hakkı Bursevi Hz. lerinin (ks) Rûhu’l Beyan da şerh ettiği gibi, bir şeyin bir kaba konduğunda, artık o şeyin yapısından dolayı o kaba sığmaması ve bundan dolayı da sıkılması demektir. Yani Türkçesi Rabb’imiz bizi öyle yüksek vasıflarla donatmıştır ki, nefs-i emmare bize yetmez, istediğimiz kadar dekore edelim, süsleyelim püsleyelim, bir müddet sonra o varoluş mertebesi bizi ölesiye sıkmaya başlar. Ancak bir üst kata terfi ettiğinde (yükseldiğinde) insan, bir müddetliğine rahatlamaya başlar. Bir müddetliğine, çünkü hadis-i şerifte buyurulduğu gibi…”bir günü bir gününe uyan kayıptadır“. Lakin bu yükselme kesbî değil (insanın sadece kendi çabası ile) vehbîdir (Rabb’imiz inayet buyurursa yükseltir). Çevrimiçi Lightning Roulette oyunu, web sitesine göre, oturma sayısını rekreasyon başına 4 oyuncuya ve diğer tüm slot rekreasyon çeşitleri için üç oyuncuya indirdi. Aynı Surenin 11inci âyet-i kerîmesinde bu yükselmenin zorluğu “akabe” kelime-i tayyibesi ile ifade edilir ve “akabe” dik yokuş demektir. Ve bu dik yokuşu çıkabilmenin şartları Rabb’imiz tarafından dünyaya, insanlığa hizmet olarak açıklanır. Yani alan varoluş tarzından (Haben” zentriertes Dasein) veren varoluş tarzına (Geben zentriertes Dasein) geçmeden yükselme ve huzur yoktur. Peki, yükselirsek ne olur? Usulca iç cennetimize adım atmaya başlarız ve ölü gibi bir hayattan gerçek hayata geçeriz. Bu yükselmenin bize yaşattığı güzel duygulara ise nefs psikolojisinde “hâl” denir. Birkaç misal sunarsak, mesela gün batımında hissettiğimiz huşu, haşyet (Ehrfurcht), bir hayır işi eda ettikten sonra yaşadığımız derin iç huzur (sekîne), devamlı ümit ile geleceğe bakabilmek (reca’), şüphelerden kurtulup kazandığımız derin güven (itminan), bütün varlığa müteveccih (yönelik) muhabbet, merhamet yüzlercesinden bazı örnekler olabilir. Rabbimiz tarafından, söz dinlediğimiz takdirde, bize ihsan edilen bu hâller her türlü psikolojik rahatsızlığa iyi gelir, kronik evham hastasının tevekkül yaşadığında rahatladığı gibi.

Kur’ân-ı Azîmüş-şân’ın belki de en müjdeleyici âyet-i kerîmelerinden birisi Enfal 8/24 dür,

bakın hangi müjdeyi alırız…”Ya eyyuhellezine amenustecibu lillahi ve lir resuli iza deakum lima yuhyikum, va’lemu ennallahe yehulu beynel mer’i ve kalbihi ve ennehu ileyhi tuhşerun / Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah’ın ve Resulü’nün çağrısına uyun ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O’nun huzurunda toplanacaksınız”. Dikkatinizi istirham ederiz, hem “emvâtun gayru ahyâin” yani hayatı hiç tatmamış yarı ölü halinden kurtuluyoruz ve hem de Rabb’imizin teşrifi ile müşerref oluyoruz. Peki, bu durumda artık, depresyon, evham, sıkıntı, takıntı… kalır mı?

Fakat burada bir yanlış anlamaya mahal vermeyelim, tabii ki biz de elzem olduğunda ilaç da kullanıyor, farklı psikoterapi metotları tatbik ediyor lakin uzun vadeli bir düzelme için hayat tarzındaki bu değişimin şart olduğuna işaret ediyoruz.

Tekrar kısa bir özet sunarsak, nefs-i idrak etmenin bizlere kazandırdığı yenilikler…

• Çok mertebeli nefs yapısı / Multischichtige Struktur der Psyche
• Üst ve alt şuur-dışı Kategorileri (iç cehennem ve iç cennetimiz) / Obere und Untere Kategorien des Unbewussten
• Bu yapıda tekâmül, yükselme mecburiyeti / Entwicklungsnotwendigkeit auf höhere Daseinsstufen
• Katlar arası birer basamak gibi anlayabileceğimiz “hâl” ler / Feine, subtile Gefühlsvariationen als Zwischenstufen
• “Kalb”in nefs yapısındaki ehemmiyeti / Die zentrale Bedeutung des Herzens in der Nefsstruktur
• Psikopatolojinin bu yapıya göre yeniden değerlendirilmesi / Eine neue Definition der Psychopathologie bezüglich zur Nefsstruktur

Kalb mevzusuna bu kısa makalede maalesef derinliğine temas edemiyoruz ama çok kısa bir tanımını yaparsak kalb insan ve Rabbi arasındaki rabıta (bağlantı) kapısı gibidir, bilgi işlem merkezi gibi faaliyet gösterir (rasyonel aklın getirileri kalb de hikmet, marifet haline tebdil olur), nûr kaynağıdır, ilhamat, fuyuzât, tuluat, varidat diye adlandırılan ilahi haberler oradan gelir. Bu “kapı” hatalarımız sebebiyle örtüldüğünde veya tıkandığında sıkıntı başlar, bu sıkıntıya “kabz” denir. Kuran-ı Kerim de 168 ayât-ı kerîme kalbi zikr eder.

Modern psikoloji -içinde çok farklı yaklaşımları ve ekolleri barındırsa da- genel anlamda bu alanda mevcut olan insan tasavvuru ve bu tasavvurun üzerine inşa edilen teorik zemin bu disiplinin insana ve insanın sorunlarına yaklaşımını nasıl etkiliyor?

Bilim tarihinin en büyük tenakuzlarından (paradoks) birisi, 200 senedir var olan psikoloji ve psikiyatriye rağmen insanlık nefs sağlığının (rûh sağlığı değil) hep daha kötüye doğru gitmesidir. 1900 lerde, USA verilerine göre % 2 lerde görülen depresyon bugün hususiyetle hanımefendilerde % 40 lara yükselmiştir. Ergenlerde evham, kaygı 1950 lerden 1995 lere kadar % 85 artmıştır, bugün ise durum daha da vahimdir (J.Twenge, Ben Nesli). Peki biz psikiyatr ve psikologlara bu nasıl ilim diye sorsalar ne cevap vereceğiz? Hele hele somatik tıp ile karşılaştırırsak, durumumuzun fecaati daha da meydana çıkar. Nefs yapısını bilmediğimizden dolayı ne bir önleyici hekimliğimiz ne de uzun tesirli bir tedavi sistemimiz var, ilacı verip geçici bir rahatlama sağlıyoruz ama ilaç kesilince eski duruma dönüyoruz.

İstisnalar tabii ki olabilir ama “büyük resim” bu tabloyu gösteriyor.

Bu yaklaşım teorik ve pratik düzlemde ne tür sorunlar doğuruyor?

Bozulan psikolojik dengenin, iş günü kaybı, ilaç ve tedavi masrafları… ile ekonomilere verdiği zarar dünya çapında bakıldığında devasa miktarlar tutar (2011 verilerine göre USA da senede 113 milyar dolar sadece tedavi masrafları). Ama daha da vahimi, en hassas grup olan ergenlerin durumudur, dünyayı nasıl bir nesle teslim edeceğiz?

Her bilim dalı zamana bağlı olarak gelişir, elde edilen her yeni bilgi bir sonraki bilgiye ulaşılmasına olanak sağlar. Özellikle psikoloji biliminin gelişmesinde teorik ve pratik alanların karşılıklı etkileşimleri önemli rol oynar. Bugün sizin de Nefs Psikolojisi kitabınızın ön sözünde bahsettiğiniz gibi, “Bedensel hastalıklara yönelik somatik tıbbın tersine, psikolojik sağlık alanındaki istatistikler ilerlemek yerine dehşet verici bir kötüleşme gösteriyor.” Sizce bu başarısızlığın altında ne tür sebepler yatıyor ve Modern psikolojinin bu başarısızlığın farkında olduğunu ve yeni yaklaşımlar arayışında olduğunu söyleyebilir miyiz?

Makalenin başında bu durumun sebeplerini açıklamaya çalıştık. 2inci sorunuza gelince, maalesef bazı istisnalar dışında modern psikoloji ve psikiyatri bu başarısızlığı umumiyetle inkâr eder. Öncelikle bir bilim dalının, özellikle akademisyenlerinin “biz bir şeyleri temelden yanlış yaptık” demeleri çok zordur, büyük cesaret ister. 2inci sebep ise, paralel bir din haline dönüşmüş materyalist, ampirik, indirgeyici (reduktionist) paradigmanın bütün ilahi olana karşı katı inadıdır. Bakın, aklı apış arasına sıkışmış Freud’un teorileri o akademide kabul görür ama dinden, maneviyattan söz edildiğinde aynı kişiler neredeyse panik yaşarlar. Hele hele Türkiye de bu durum daha da vahimdir, “klüpçülerin” sıkı kontrolü altında olan bu alan, dışardan hiçbir müdahale kabul etmez.

Modern psikolojinin kendi paradigması içerisinden üreteceği cevapların yanı sıra bu paradigmayı reddeden ve teorik düzlemde Modern psikolojiden ayrıştırma gösteren İslami psikoloji ve Nefs psikolojisi gibi bazı yaklaşımlar da dünyada mevcut. Bu alandaki çalışmalar ne durumda? Yeterli teorik düzlem sağlandı mı? Teoriler pratikte karşılıklarını bulabiliyor mu?

Son olarak “Islamic Psychology” adı altında İstanbul’da, Sabahattin Zaim üniversitesinde milletlerarası katılımlı bir toplantı vuku buldu. USA da ve İngiltere de bu mevzuya ciddi bir şekilde yönelen araştırmacılar var. Tasavvuf ile irtibatlı olarak “Sufi Psikolojisi” diye bir cereyan zaten 40 senedir mevcut. Ama yeter mi derseniz, âcizane görüşüme göre hiç yetmez, çünkü modern psikolojinin zaafı sebebiyle önümüzde duran, mesela “sanal bağımlılık” gibi meseleler acil çözüm gerektiriyor. Kalb psikolojisi anlaşılmadan sanal bağımlılığın verdiği zarar anlaşılamaz. Bu mevzuda tecrübelerim beni şöyle bir düşünceye sevk etti, biz ne yaparsak yapalım, psikoloji ilmi çatısı altında bir yere varamayız, hep küçümsenip, ciddiye alınmayacağız. Peki, bu durumda niye artık “psike” yi bir tarafa bırakıp “Nefs İlmi” demeyelim? Niye üniversitelerde yeni enstitüler, fakülteler kurulmasın? İşte galiba bu kökten yapısal değişimin arefesindeyiz.

Bahusus fakir haddim olmayarak, Kur’an-ı Azimüş-şan’ın, bir “Psikolojik Tevil Denemesi” çalışmasına tevessül ettim ve kabım aldığınca yarısına geldim. “Delilli / kanıtlı Psikoloji” veya İlm un Nefs’in ancak ayât-ı kerîmelerin psikolojik manası anlaşıldığında yerine oturacağı kanaatindeyim. Ayrıca “ilim kendi bilmektir” veciz sözünden hareketle bu çalışma içinde olanların, kendilerinin de uygun terapistler tarafından öğrenim analizi ve grup terapisi almalarını tavsiye ederim. Modern psikolojinin bazı olumlu yönlerini kabul etmemizin sakıncası yok.

Biraz daha spesifik sorular soracak olursak… Siz eğitiminizi ve çalışma hayatınızın bir kısmını Avrupa’da tamamladınız. Hasta profilleri incelendiğinde, Avrupa’daki ve Türkiye’deki psikopatolojinin yaygınlığı ve tezahür şekli birbirinden farklılaşıyor mu? Örneğin, Avrupa’da yaşayan göçmen ve göçmen kökenlilerin tutulduğu psikolojik rahatsızlıklar ve yayılımları çoğunluk topluma kıyasla farklılık arz ediyor. Eğer psikopatolojide böyle farklılıklar mevcut ise, bunları nasıl değerlendirmek gerekir?

Umumi manada, depresyon, evham, obsesyon, şizofreni, çift kutuplu mizaç rahatsızlığı gibi ağır patolojilerde İsviçre ve Türkiye arasında fazla bir fark gözetmedim. Bodrum’a gelip yerleştiğimde beni şaşırtan şeylerden birisi de buydu. Alkol bağımlılığı, istatistiklerin gösterdiği gibi, Bodrum’da bile! Avrupa’ya göre daha düşük, İslam “kalkanı” hala korumaya devam ediyor. Göçmenlerin durumu ise, özellikle parçalanmış ailelerin dramı sebebiyle, eskisine göre daha iyi olsa da, yine de vahim. Esas mesele insanın sevgi ihtiyacı ve bu ihtiyaç tatmin olmadığında gösterdiği acı. Çekirdek aile ise bu sevginin yaşandığı ilk kaynak, sonrada büyük aile yani dedeler, nineler, halalar… geliyor. Köyden şehire göç ile insanların yaşadıkları ilk travma, geniş alandan dar alan psikolojisine geçiş ve anne babaların iş sebebiyle yoksunluğu. Buna büyük ailenin de o dar alanda var olamadığını eklersek, çocuklar eskiye oranla sevgisiz büyüyorlar.

Uluslararası psikopatolojiyi etkileyen bir başka tesir ise, belki sizi şaşırtacak, edeb.

Edepsiz toplumlarda küçük patolojiler (kişilik bozuklukları, şiddete temayül, aldatma, kumar, madde ve diğer bağımlılıklar…) daha da artıyor. Bu manada hakkiyle yaşanan İslam (sadece yatıp kalkma, aç kalma değil, hayatın her anında hayat tarzı olarak yaşanan İslam veya Kur’anî tabiri ile “ekimus-salate” hali) bütün insanlık için bir hayat sigortası gibidir.

Avrupa’da yaşayan azınlık Müslümanlar sosyal düzlemde ayrımcılık, ırkçılık, İslam karşıtlığı, yabancı düşmanlığı gibi stresörlerle mücadele etmek zorunda kalabiliyor. Bireyin kendi ile ilişkisinden ziyade birey-birey, birey-toplum ilişkisi göz önünde bulundurulduğunda bazı çıkmazlar mevcut olabiliyor. Bu bağlamda hastalıklı toplumun iyileşmesini beklemek, toplumu terk etmek ve kalıp savaş vermek arasında azınlık gruplar git-geller yaşayabiliyor. Siz bu durumu nasıl değerlendirirsiniz? Toplumun iyileşmesi mümkün mü? İnsanın o toplumda kalıp bu tür kalıplarla yüzleşmesi mantıklı mı?

“Hastalıklı toplum” derken zannederim özellikle batı medeniyetinin günkü halini kast ettiniz. Evet, size katılıyorum batı büyük bir medeniyet krizi yaşıyor. Sebebi ve neticeleri üzerine biraz tefekkür edelim… Makalenin başında söz ettiğimiz gibi bu krizin asıl sebebini Hristiyanlığın çöküşünde aramak lazım. Her dinde hakla batılı ayıran bir ilahi değerler toplamı mevcuddur (İslam da “Furkan), İncilin bozulmuş nüshalarından bile feyz alarak Hristiyanlar, kilisenin bazı büyük hatalarına rağmen bugünlere göre, daha edeple, güzel ahlakla, hayır hasenat yaparak yaşamasını bilmişlerdir. Ama din çökünce doğru ile yanlışı ayırt etmek için batı insanının yönelebileceği ilahi referans silinmiş, yerine “akıl” geçmiştir (aydınlanma hareketi) ve akıl da ilahi bağlantısı kesilince şeytanın en kolay nüfuz edeceği yerdir. Bakın bugün hayat tarzı farkları nedeniyle anlaşamadığımız bir Alman’ın mezardan çıkmış büyük dedesi veya ninesi ile karşılaşsaydık (Urgrossmutter oder -vater) aramızda ne baş örtümüz ne de diğer manevi değerlerimiz konusunda büyük sıkıntı yaşanırdı. Onlar tam tersine torunlarına bakıp, siz nasıl bu hallere geldiniz, derlerdi. “Furkan”ı kaybetmekle batı insanı maalesef dünya tarihinde, bu yaygınlıkta görülmemiş, bir zulüm ve sömürü düzeni kurmuştur. İnsanlık ailemizin bu uzak kuzenleri, 400 senedir dünyayı sömürürler ve biriktirdikleri bu zenginliğin kaynağı alenen hırsızlıktır. Sömürü Afrika örneğinde gördüğümüz gibi, çok uluslu şirketler tarafından hala, çeşitli kamuflajlar altında devam ettirilir. Bu “medeniyet” çöp denen şeyin, çevre kirliliğinin, ekolojik dengenin bozulmasının, kitlesel imha silahlarının (Atom bombası) ve ırkçılığın da mucididir. Sadece İngilizler Hindistan’da 20 inci asırda 29 milyon insanı katl etmişlerdir (Johann Hari, The Independent 2006). Dünya çapındaki genel rakam yine sadece son yüzyıl için 174 ila 223 milyon arasında tahmin edilmektedir.

Fakat “kredi” artık tükenmiş, balo salonlarında insanlar hala güle oynaya dans etseler, kafayı çekseler, bu gemi asla batmaz deseler de, “Titanik” (batı medeniyeti) batmaya başlamıştır. Bir Afrika atasözü “ardında ne olduğunu bilmediğin bir duvarı yıkma” der ve bu duvar (yani ilahi koruma, “Furkan” duvarı) artık yıkıldığı için rezillik de gittikçe artacak gibi görünmektedir. Aile müessesinin çökmesi, sapıklığın her türlüsü, eşcinselliğin bırakın utanılacak bir şey, fazilet haline gelmesi, sübyancılık… Son istatistikler USA da ki eşcinsel ilişki oranlarında büyük bir artış gösterir, 1994 lerde 18 yaş üstü kadın ve erkeklerde % 4,3 olan ilk eşcinsel temas oranı 2016 da kadınlarda 14,2 ve erkeklerde 8,4 e yükselmiştir (General Social Survey; J.Twenge, ). Neticede gözümüzde bazen büyüttüğümüz bu “medeniyet”, bazı filozofların söylediği gibi insanlık tarihinde dünyanın başına gelmiş bir “kaza” dır (Unfall in der Weltgeschichte). Evet onlar da yukarıda izah ettiğimiz insanın 4 hakikatini taşırlar, yani potansiyel olarak “Hazret-i İnsan” dır ama bu kardeşler çok yaramaz ve mağrurdurlar (Stolz und Arrogant). Peki, ikinci sorunuza gelirsek, biz bunların arasında ne yapacağız? Akla iki çözüm geliyor, ya tası tarağı toplayıp ana yurda göç etmek, ya da bunlarla yaşamaya devam etmek. Tabii ki bu arada Türkiye’nin bazı bölgelerinin “rezillikte” Avrupa’yı aratmadığını da söyleyelim. Fakat nispeten sahillerden uzak küçük şehirler de daha hala edepli, gelenek göreneklere saygılı bir hayat sürdürmek mümkün görünüyor. Mesela Kayseri örneğini verebilirim. Eğer kalacaksak, o zaman İslâmî değerlerimize daha fazla sarılmak ve hakiki manada İslâmı yaşamamız lazım. Evet, İslâm “kalkan” ı korur ama hangi İslâm? Kesinlikle asgari tapınma ritüelleri ile yaşanan “kıldım beşi, yedim aşı, yattım aşağı” yaşanan İslâm değil. Cehdimizi (çabalarımızı) arttırıp, bütün insanlık için yegâne örnek olan, Fahr-i Kâinat Efendimiz Muhammed Mustafa’nın (asv) hayat tarzını tahkik edip (araştırıp) hayatımızda uygulamamız lazım. Nafile namazlar (nafile faydalı demektir), oruçlar, olabildiğince sık, ailece eda edilen umre ziyaretleri, sistematik hayır faaliyetleri (gründliche Wohltatsaktivitaeten) şarttır. Bakın İslâm bir tapınma ritüelleri toplamı değil, inceltilmiş bir hayat tarzıdır, hayatın her ânında yaşanır, tuvalete girip çıkarken bile sol ayakla girilir, sağ ayakla çıkılır, bir müslüman abdestsiz gezmemeye gayret etmelidir,  abdest aldıktan sonra abdest duaları okunur, havlu ile kurulanırken de, Kadir Sûre-i zikr edilirse, nûrun alâ nûr olur. Ancak böyle bir çaba içine girersek, bu delirmiş, zıvanadan çıkmış toplumda var olmak mümkün görünüyor.

Batı’da yükselen bu düşünce tarzları bir açıdan aslında yeni değil. 2. Dünya Savaşı sırasında yaşanan kıyımlar ve kayıplar bize bu düşüncelerin yeni olmadığını ve sürekli tekrar edegeldiğini gösteriyor? Irkçılık, ayrımcılık, din düşmanlığı gibi davranışların kolektif bir düşünce tarzı halini alması ve giderek meşrulaşması sizce nasıl bir psikolojinin ürünü?

Aslında bu sorunun cevabını yukarıda verdik ama kısaca yine temas edelim. Irkçılık ve ayırımcılık insanın derinliklerinde yatan aczin, zavallılığın ifadesidir. Psikolojide karşısındakini yetersiz küçük görme, alaya alma duyguları, insanın kendi derdini dışarıya yansıtması demektir. Bakın Cenab-ı Pîr, Sultan ul Aşikin Hazret-i Mevlânâ (ks) ne güzel buyuruyor, “başkasında gördüğün kusurlar senin kusurlarındır”. Demek ki bu ırkçılıkta aşırı gidenler çok zavallı, hasta yardıma muhtaç insanlar, tedaviye gelseler ne güzel olurdu!

Ayrıca Kur’an-ı Azimüş-şan bu meselenin cevabını şöyle veriyor…”inne ekramekum indallâhi etkâkum / Allah katında en üstün olanınız, O’na karşı derin bir sorumluluk şuuruna (takva) sahip olanınızdır” Hucurat 49/13. Hadis-i şerif ise şöyle buyuruyor…”“Allah indinde en şerefliniz takvada en ileri olanınızdır. Arabın Arab olmayan (acem) üzerine bir üstünlüğü yoktur. Arab olmayanın da Arab üzerine bir üstünlüğü yoktur. Beyaz derili olanın siyah derili üzerine bir üstünlüğü yoktur, siyah derili olanın da beyaz derili üzerine bir üstünlüğü yoktur. Üstünlük sadece takvâ iledir” (Ahmed b. Hanbel, bk. el-Müsned).

Yani bu hakikati anlasalar, kabul etseler, bütün bu ırkçı kardeşlerimiz, zavallılıktan kurtulup, Hazret-i İnsanlıklarını tekrardan bulma şerefine nail olacaklardı.

Her ne kadar İslami Psikoloji/Nefs Psikolojisi gibi yeni yaklaşımlar mevcut olsa da Avrupa’da tam anlamıyla pratik alandaki yansımalarını görmek için biraz zamana ihtiyaç duyacağız sanırım. Bu arada özellikle Modern Psikoloji kültürel ve bireysel farklılıkların da tedavi/hastalık sürecinde etkisini kabul etmiş durumda. Özellikle Almanya gibi büyük göç alan ülkelerde Kültürlerarası psikoterapi gibi dine ve kültürel farklılıklara odaklanmış yeni bir psikoterapi alanı ortaya çıktı. Ve terapilerin anadilde gerçekleşmesi için öneriler ve iyileştirme çalışmaları yeterli olmasa da mevcut. Gene Modern psikolojinin içinden gelişen bu yeni terapi imkanlarının Avrupa bağlamında geçici de olsa hastaların iyileşmesine katkıda bulunabileceğini düşünüyor musunuz? Yoksa kökten değişim hemen ve şimdi şart mı?

Bakın yukarıda arz etmeye çalıştığım gibi insanın nefs ülkesinin haritasını veya nefs binasının planını bilmeden “psi-koloji” olmaz. Tabii ki “etno-psikoloji / psikoterapi” gibi arayışlara müspet bakarız, demek ki biraz ilerleme var. Mesleğini gayret, samimiyet, muhabbet, tevazu, edeb… ile eda eden bir terapist de, geçici olarak acının dinmesine vesile olabilir. Ama “psike” artık yetmiyor, burada hiç bir şüphe yok, 200 senedir devam eden bu şaşılığın artık sona ermesi lazım, çünkü kaybedecek zamanımız kalmadı.

Önümüzde “sanal bağımlılık” gibi acilen çare üretmemiz gereken devasa problemler var. Bahusus bu mevzuda J.Twenge’nin son kitabı “İnternet Nesli” ni hararetle tavsiye ederim, her ebeveynin okuması elzem olan bir kitab.

Efendim âyet-i kerîmede “la taknetu min rahmetillah / Allah’tan ümidinizi kesmeyin” (Zümer 39/53) buyuruluyor, demek ki Rabb’imiz en zor anlarımızda bile bizimle, ümidimiz kayb etmeden mücadeleye devam edeceğiz inşaalah.

İnayet-i Rabb’ul Âlemin, şefaat ve hatta aşk-ı Resulullah üzerimize sayeban ola, himmet-i Evliyaullah daim, demler sefalar ziyade ola.

Muhabbetle,